Lewies die onopmerklike

Ek vermoed ek het ‘n baie onmerkwaardige gelaat. Ek sal vandag kennis maak met iemand, blad skud, iets se soos “Aangename kennismaking Piet” vir Piet mooi vierkantig in die oe kyk (soos my poliesman pa my geleer het, net skelms maak nie oogkantak nie.)

Piet sal tien teen een antwoord “Bly te kenne, Lewies” en dalk iets byvoeg oor die weer wat vandag darem anderster is. Kyk hoe waai die Suidooster, dis mos Noordwester se tyd..
Ons paadjies skei en ons slaan ons onderskeie koerse in.

‘n Week later loop ek vir Piet weer raak, daar in die wynafdeling van Checkers. Hy het ‘n bottel Kanonkop in sy hand en kyk met smagting daarna. Dan sit hy dit met ‘n sug neer en sit ‘n bottel BC Cabernet in sy waentjie. Dis mos nou ‘n goeie aanknopingspunt vir gesels.

“Jis ou Piet,” se ek. “Die wyn is darem duur jong. Deesdae het ek my smaak ook maar afgeskraal”

Piet ruk orent, kyk my agterdogtig aan. Onthutsing vliet oor sy gesig, so asof hy vermoed sy identiteit is gekloon.
Ek verlos hom uit sy verbystering.

“Dis ek Lewies. Ons het verlede Saterdag by die boeremark ontmoet”

“O,” se hy met sigbare verligting. “Nou onthou ek. Verskoon tog, ek is nie goed om gesigte te onthou nie.”

“Jou bakkies sal ek nie sommer gou vergeet nie” wil ek vir hom se, maar ek se dit nie want my ma het my goeie maniere geleer. “Met daai lang tande van jou wat soos pitte in ‘n misoes-mieliestronk sit” wil ek byvoeg.

Die een voordeel van sulke onakgesentureerde fisionomiese kenmerke is dat ooggetuies sal sukkel om ‘n identikit van die uwe saam te stel as ek nou eendag in die gereg se visier kom.
‘n Man is egter maar ydel, en dis vir my elke keer ‘n teleurstelling as een van die vroulike geslag wat ek nie so lank gelede ontmoet het nie my so vinnig in die vergetelheid van haar geheue liasseer.

As my gesig dan so gou vergete word, moet ek die ontmoeting dalk meer merkwaardig maak deur dit te knoop aan ‘n opmerking wat diep in die geheue sal inets Iets soos: “Glad to know you Mary. Show me yer tits”

Advertisements