Die velle waai

Toe ek nou weer so mymer oor die dooie velle storie, kom ‘n ander storie by my op.
‘n Mooi jong boeremeisie daar uit Namakawaland se wêreld kry werk by die Criterion Hotel in die naaste stad as kamerbediende. Haar pligte sluit in die opmaak van die beddens ens. Die eerste oggend nadat sy diens aanvaar het neem die hoofkamerbediende haar onder hande om haar vertroud te maak met die werk. Hulle begin om saam-saam beddegoed van ‘n bed af te trek, en daar lê ‘n gebruikte kondoom tussen die lakens.Die arme meisie kyk geskok daarna. Die hoofdame sien haar verbasing en vra, “Doen julle dan nie sulke goed daar waar jy vandaan kom nie?’

“Ja” sê die meisie, “ons doen dit, maar nie so erg dat die velle waai nie!”

Advertisements

Passasier

Die inwendige ondersoek gister het baie goed afgeloop. Wat aanvanklik ‘n poliep kon gewees het was toe nie. Ek is baie dankbaar en baie verlig.

 Liz vertel van haar fobie oor vlieëkots wat soos stalagtiete van die ceiling op mens kan drup (fokken gross!)

Ek werk in ‘n openbare gebou waar daar gedurig ‘n kom en gaan van mense van alle soorte is–alledaagse mense, ook van daai ouens wie se persoonlike higiëne onder verdenking is. Ek het eenkeer gelees dat die gemiddelde mens 2 kg dooie vel in ‘n jaar afgooi, daai flentertjies mikroskopies skilfers wat wemel van myte en ander liederlike organismes. Nou is my teorie–as daar daagliks omtrent 100 mense in my werksplek instap en elkeen vertoef ‘n uur of wat daar, hoeveel ton vel en skilfers word nie oor ‘n jaar daar geshed nie, en hoeveel van daai skilfers word nie deur die aircon deur die hele gebou vesprei nie–dan is dit mos moontlik dat elkeen van ons wat daar werk oor ‘n tydperk maklik ‘n volwasse mens se gewig aan dooie vel ingeasem het! G’n wonder Sureslim werk nie vir my nie!

Op die troon

Soos ek in my inskrywing Piep en Poliep vertel moet ek more gaan vir ‘n gastroskopie en kolonoskopie. Die voorbereiding vir die prosedure behels die ledeging van die kolon, ‘n proses wat my vierkant op die troon hou–lyk my die keuse van my avatar/prentjie/ikon was baie profeties.  Een troos is dat ek Maandag se dinge by die werk side step, bleddie skrale troos. Ek face eerder ‘n volskaalse Donderdagse Maandag as hierdie oorlog. Die menslike liggaam is ‘n masjien, en so nou en dan moet daar seker maar onder die bonnet ingeloer word om te tjek of al die moere nog moer.

Uitsig op die lewe

Gister loop ek DM in die dorp raak–hy is die pa van ons seun se boesemvriend op skool.

“Dagsê DM,hoe gaan dit ou vriend”. Ons skud blad en en ek probeer ongesiens my hand vryf–ek het vergeet DM het ‘n ystergreep.

“Goed Lewies, baie goed. Ek moet net keer of dit gaan beter”

“En hoe gaan dit met DM Junior?”

ok Lewies, daai outjie maak ‘n kakhuis vol geld. Lyk my as jy op universiteit was ken jy die triek. As ek dit geweet het sou ek ook gegaan het, dan sou my eerste miljoen sommer baie gouer gekom het”

Nou ja, DM het seker al sy miljoen ‘n paar keer gemaak, maar die storie loop dat hy dit meer keer verloor het as wat hy dit gemaak het.

“Jy weet daai outjie is nou eers sewe en twintig en hy ry al klaar ‘n moerse Merc. Hy het hom mos ingekoop by Valinsymoer Konstruksie, jy weet daai ouens wat so bedrywig is met 2010. Hy kry moer baie geld, ‘n huis, petrol toelaag en ‘n onthaal toelaag waarmee hy die hele fokken Joburg kan treat. Nee, daai outjie het ge arrive”

DM se gesig is rooi van trots en opwinding en veertig jaar se brannas en Coke.

Ek wil hom vertel van Lewies Jnr wat elektroniese toerusting ontwerp, maar DM is fokkol geinteresseerd. Hy hoor my nie eens nie. Sy verhaal van sukses en groot geld stroom soos rioolafval in die Apiesrivier.

” En is hy en Estelle toe getroud? ” kry dit in toe hy vir ‘n oomblik asemskep.

Hy hyg na sy asem soos ‘n moeg hond.

“Nee, fok jong, daai girl was nie sy soort nie. jy weet haar pa was maar ‘n sukkelaar, hy’t mos jarre vir die munisipaliteit gewerk. Jy onthou mos sy was so fokken weird, kuns gedoen op skool en sulke snaakse klere gedra. Nee wat, sy sou nie by hom pas in sy loopbaan nie. Jy weet hy mix nou met die heel fokken rykes. “

” En waarmee is jy deesdae besig, DM?”

Hy hoes amborstig. Sy gesig word nog rooier en sy oê peul uit. Ek dog eers die man kry een of ander aanval, en net toe ek wonder wat de fok ek nou moet doen, trek hy sy asem met ‘n lang fluit in en stotter “Die fokken siegrets”

Hy kom weer op dreef en vertel vertroulik:

Ou maat, ek het ‘n contact op die myn. daar is fokken baie geld om te maak. Ek gaan juis nou die GM sien. as ek die deal deurhaak maak ek twee en fokken veertig miljoen, cash, en die ontvanger weet van fokkol. Maar wag, ek moet nou fokkof, hulle wag vir my.”

Die keer vermy ek sy uitgestrekte hand.

“Cheers, DM”

Hy draai om en klim steunend in ‘n verbleikte groen Uno. “My X5 is in vir sy eerste diens,” verduidelik hy, ” nou gee die garage my die kak om mee te ry”

Nou wonder ek, as dit so goed gaan, waarom was daar in verlede week se koerant ‘n geregtelike kennisgewing dat DM besoek van die balju gehad het?

Piep en poliep

 Was gister by die dokter vir ‘n middelvinger-ondersoek–mens sou nie sê daai klein mannetjie het so ‘n dik vinger nie. Die keer is daar egter geen thumbs up nie, hy sê hy voel ‘n poliep, so nou moet die hele poepstring van die norra tot by die nersderm ondersoek word. Die derms en maag moet eers skoongespoel word, lyk my ek gaan ‘n kakkerige naweek hê.

Van naweek gepraat–ongelooflik hoe die tyd verbygaan, soos skadudrome. Verlede jaar se krismiskaartjies is nog op die pelmet uitgestal en hier is dit alweer sulke tyd. Ek betaal nog af aan laasjaar se Krismisskuld, en reeds klingel die klokkies en blink die goetertjies en kakkertjies in die winkels. Soos Adam Small êrens skryf :

        Bethlehemster skitter elke jaar
        Helderder in die OK basaar

Deesdae is daar so ‘n bedeesde stemmigheid by ons familiekuiers  oor Kerstyd. Soveel minder mense, soveel al heengegaan. Die jonges het oud geword,die jonggetroudes van destyds is nou die oupa’s en ouma’s, suie versigtig aan ‘n bleek whisky, die dae van een bier na die ander, lag en strontpraat en skunnige grappies om die braaivleisvure daarmee heen. Dit kon my altyd  ergerlik afpis as die oumense so met  weemoedige ontnugtering kwytraak: “Ai die tyd vlieg darem deesdae” Nou is ek die een wat dit so aan my lyf voel. En tog, roekeloos wens mens die tyd verby, van Maandag tot Vrydag, van paydag tot paydag. Ek kry deesdae die Sondagaand blues al op Vrydag.

Ja fok, die tyd gaan verby, soos ‘n rivier in vloed, en dit huiwer nie en draai ook nie terug nie.

Die mannin die maan

Dit was volmaan laasnag. Die hond het geblaf.
Die vrou het weer gekom, maar wou nie in die huis inkom nie. Sy het buite voor die toe venster gestaan.
Die hond het saggies gegrom.
Sy het die skewe kant gordyn versigtig reggetrek. en toe weggegaan, stil soos sy verskyn het.
Die hond het verskrik getjank

(En toe gil die buurvrou :Voetsek jou fokken brak!)

Die eerste dag (en tweede probeerslag)

Ek het so pas ‘n redelike lang blog getik, en heeltemal deur die blare klik ek Back en daar verdwyn my poging die kuberruim in. Nou ja, so leer dom mense, deur skade en skande. Daai verdwene blog was om dankie te sê aan almal wat my hier verwelkom het, so ek doen dit weer: Dankie! Lyk my ek het so ‘n ligte protokol mistykie gepleeg deur dankie te gaan sê op die ander blogger, wat my verwelkom het, se werf. As mens nou na my kommentare kyk lyk dit of ek stuck up is en nie reageer nie–nie so nie. Dit was ‘n mistykie aan my kant, darem nou nie so erg dat ek die ketel moet flush nie.

Voor vanmiddag se Curriebeker games moet ek eers my lojaliteit openbaar–Cheetah fan van voor die uitbreek van die runderpes, voor die Sandrivier Konvensie, voor die eerste Ka..,’skies, inboorlingoorlog, ja, amper van voor die Skepping af (dis nou as jy ‘n Kreasionis is).  Saam het ek met die Vrystaat geval en opgestaan en geval en geval en geval en weer opgestaan. Daai keer toe Wouter Hugo die Curriebeker die eerste keer omhoog gehou het, was vir my meer betekenisvol as my ontvangenis en geboorte. Ek onthou in elk geval niks van laasgenoemde. Die kanse dat die Cheetahs die Blou Bulle vanmiddag klop, is nie baie goed nie–maar die Cheetah span is soos ‘n gebruikte kondoom–jy fok nie rond met hom nie. As die Cheetahs vanmiddag wen beskyt ek myself so bietjies-bietjies, as hulle verloor snuif ek Spray’n Cook of Doom of gorrel met Brasso.

In die verte hoor ek my genoot in eg roep –wil seker weer ‘n mens maak van my: “Dink jy nie ‘n mens moet hierdie kamer pienk verf nie, dink jy nie ‘n mens moet hier tien sus en so struike plant nie?” Dit nadat ‘n mens eers ‘n moers groot boom moet tem en dan nog tien reuse gate moet grou want ” daai gawe jong outjie by die kwekery het gesê die gate moet lekker GROOT wees” Eerste keer dat ek sien mens plant iets lewendig in ‘n graf. So laat ek maar gaan kyk wat nou weer.

Ciao

This WordPress.com site is the bee's knees