Tag Archives: duif

Die ou man en die duif

 

Gistermiddag, so skuins voor afskoptyd, balf die honde agter in die erf, ‘n opgewonde blaf, een wat roep vir ondersoek. Toe ek buite op die stoep staan, sit die telefoondraad vol duiwe, wagtend vir die kos wat ek elke middag strooi. Die volgende oomblik is daar ‘n klapgeluid en die duiwe vlieg verskrik weg, behalwe een wat tuimelend neerfladder. Ek moet spring om hom te red voor die honde toeslaan. My hande is vol rooi klewerige bloed, los vere, die duif wanhopig om weg te kom. Dan besef ek , een of ander doos het die duif met ‘n windbuks geskiet. Ek is seker die skoot het van die erf skuins agter gekom, maar toe ek oor die muur loer sien ek niks. Die duif se vlerk is af, die koeëltjie in sy lyf in. Ek het nie kon dink dat ‘n duif so baie kan bloei nie. Ek sit die duif in een van Vroukie se vele ornamentele voëlkoutjies, sit hom in die garage met kos en water. As hy wil dood sal dit ten minste op sy eie wees, sonder dat hy katkos word . Vanoggend leef hy nog, sit in die koutjie en kyk my verwytend en bang aan. Jy wil my lewe steel, sê sy oë. Sal sy vlerk aangroei? Sal die koeëlwond toegroei? Sal die wond ontsteek en die weefsel verrot?

Draai sy nek om, sê my buurman, sy vlerkbeentjies is versplinter, dit sal nie aangroei nie, hy het pyn, hy ly.

Fok Buurman, dis my duif,een van die wat my smiddae kom roep vir kos, een van die wat mak hier voor my voete wei.

Ek sal dit vir jou doen, Lewies. Die duif sal nie regkom nie.

Ek moet in elk geval more ‘n draai by die veearts maak, sal hoor wat hy sê.

Ironies, ek bly in Birdlaan, die skoot het uit Mossielaan gekom. Bird, Mossie, bosduif.

Die bliksem.

 

Advertisements