Oom Jan Taks, my hero

Jis Oom Jan Taks, Oom is nou wragtag ‘n baie gawe oom. Verlede jaar hierie tyd verbly Oom my hart met ‘n gul terugbetaling van my taksgeldjies, en vanjaar oortref Oom daardie hohe standaard wat Oom gestel het! En dit terwyl Oom so uitgekryt word as ‘n oom wat ons arme belastingbetalers kaalgat uittrek. Nee kyk, ‘n profeet word nie in sy eie land geeer nie, veral nie hierie mooie land wat so besmet is met Zuma en Zupta en kroeks nie. Dankie Oom Jan Taks.Oom is my hero Oom! Ons moes juis in die week ons faktap TV vervang, en die rekening vir die nuwe een le nog virgo intacta hier op die dreskas. Nou kan ek Vidi Vox van my nek af kry. Weet ook nie vir wat neul hulle ook so oor geld nie–‘n groot gedeelte daarvan gaan tog na Oom se koffers toe. Koebaai Oom, hef ‘n naais day! O ja, en se tog groete vir die antie!

Ses weke later

Dit was gister nou net mooi ses weke na Die Operasie. Ek voel baie beter, amper 100%. Die wond het ook mooi genees, geen vrees meer dat ‘n stuk derm dalk  kan uitpeul as ek vinnig buk of buig nie. Maar jissie, dis vir jou ‘n lang snit! Hier van die naeltjie af ondertoe tot daar op die randjie van die Spergebiet. Nog ‘n entjie verder en ek kon die uroloog sif soe vir verlies aan , aan… ag, wat is daai ding tog nou weer? En g’n steke, sommer so toegeplak met iets wat soos Sellotape lyk. Die inkontinensie lol nog, dit het darem verbeter van geen retensie geen beheer na min retensie min beheer. Ek hoop dis sommer gou-gou volle retensie volle beheer.

 

Uit en tuis

Die Groot Operasie is verby en na ‘n verblyf van ‘n paar dae in die hospitaal is ek vanaf Woensdag weer tuis. Aanvanklik met allerhande pyne en ongemak wat my beweeglikheid erg aan bande le, maar sedert gister heelwat gemakliker. Ek moet darem se Vroukie se ondersteuning en hulp en TLC is net die ding wat my weer op voete sal help. Ek is nog gekateter tot volgende Maandag wanneer ek weer die uroloog besoek. Hy sal dan ook die PSA toets en as  die telling nul is, is ek ok. Indien nie het daar kanker agtergebly. Maar ek is vol hoop dat alles verwyder is.

 

D-day

Aanstons klok ek in by Hermanus Mediclinc vir die prostatektomie, en more oggend vroeg is ek onder die mes. Geen opwindende vooruitsig nie, maar aan die ander kant voel ek dat die ding nou agter die rug kom, Dit bly so ‘n knaende kwelling hier in my agterkop. As alles goed gaan behoort ek weer teen Maandag ontslaan te word. Daarna le ‘n hersteltydperk van ses tot agt weke voor. So met Vroukie aan my sy, ‘n vuurtjie in die kaggelstofie, die twee werfbrakke by my voete en ‘n stapeltjie boeke byderhand behoort dit ook gou verby te wees.

So het dit begin

 

Toe ek haar vra
Toe se sy ja
“Maar vra vir ma”
Ek vra
vir ma
en ma se ja
“Maar vra vir pa”
Ek vra
vir pa
pa se uhm en pa se aa
maar dan, hoera
se pa ook ja!

En vandag, 44 jaar gelede, is ek en Lettie in die heilige eg verbind, daar in die NG Kerk Kroonheuwel in Kroonstad, onder leiding van ‘n predikant wat bekendheid verwerf het toe hy ‘n bandiet wat sy kar wou steel, op heterdaad betrap het en die man se kakebeen met ‘n goedgemikte regterswaaihou afgeslaan het. Soos AG Visser se “So lank van draad op die preekstoel maar so kort van draad daaronder”. Maar dit het niks met die storie te doen nie. Ek kan vandag nog onthou hoe ‘n vlietende maar diepe paniek my beetpak toe ek die kerk vanuit die konsistorie binnekom om my bruid in te wag waar  sy aanstons in die lang gang sou afgestap kom. Toe ek die deur oopstoot, trek my keel bottoe toe ek die skare mense voor my sien sit, en dit moet die keeltoetrekkery wees wat my oe se asse infinitesimaal swaai, sodat alles wat ek hier voor my sien skielik wasig en uit fokus is. Van daai menigte bruilofsgaste kan ek nie een herken nie, en dis toe dat die paniek my beetpak. Is ek by die regte troue? Se nou die bruid wat binne oomblikke hier na my toe aangestap sal kom is nie my bruid nie?  En wat van die huweliksnag in die Toristo Hotel se honeymoon suite? Maar toe trek die orrel los en ek skrik uit my amperse beswyming. En daar kom sy! Die mooiste bruid!  En sy glimlag en ek weet, saam sal ons die lewenspad stap, hand aan hand. En vandag is sy nog net so mooi, en ons tred nog net so vas.

Om die onopfokbare op te fok

Ons het al almal lekker gelag oor die Nederlandse advertensie vir “Opfokmeel” wat ‘n tydjie gelde die rondte gedoen het op FB en elders. Dit blyk toe heel onskuldig groeimeel te wees, in die geval vir hoenders. Nou kyk, ek is oortuig ek is nie Ouma Meelbol gevoer kindertyd nie, maar wel opfokmeel. Erens in een van haar gediggies vertel Lidi de Waal van hoe om die “onopfokbare op te fok” Dis ek daai. Ek het die vermoe om die onopfokbare heeltemal propperlies op te fok, en dit alles in ‘n poging to fix what ain’t broken. Desjare dag ek ek kan mos baie geld spaar as ek nou selwers my kar diens. Na ‘n helse gesukkel om die vonkproppe eers uit te draai en dan weer in te draai spring die Opeltjie soos ‘n broncobul op ‘n landbouskou. Vanoggend vind ek uit dat mens liefs nie die rubberdekseltjie op ‘n besproeiingsspuitkop, of te wel ‘n irrigation nozzle, moet afhaal nie. Mens kry hom nie terug nie. Nie eens met ‘n hamer nie. Die water borrel nou daar uit asof Moses self hom met ‘n stok geslaat het. Skoenmaker hou jou by jou lees, lui die gesegde, of soos my ma my kleintyd tereggewys het “Jy vat nou nie weer aan iets nie!”

Dis ‘n nagmerrie…

Ek wens die prostaatoperasie is al verby. Dit ry my bloots. My senuwees is moer toe, poerdes des merdes. Ek kry die allerverskriklikste nagmerries. Laasnag droom ek ek sweef in die lug, doer bo. Mense seil op sulke wasige pienk wolkies verby. Party plienk aan sulke lieragtige musiekinstrumente, Dan word die wind sterker, draai suid –oos, en van die wolkeridders sweef nader na my toe. Soos hulle nader kom word die musiek duideliker, ‘n vaag bekende deuntjie word dralend aangedra, word al hoe sterker. Dan kom ‘n wolkie verby met twee bekendes, dis hulle wat die deuntjie sing—dis nou hard en duidelik. Dis Karen Zoid en Francois van Coke! Ek hoor die lirieke “Geen retensie, geen beheer!” Dan neem die wind toe in tempo, word ‘n ware swart suidooster, ‘n dreigende donker wolk verskyn uit die niet, dis net bliksems waar jy kyk. ‘n Gestalte neem vorm aan in die wolk, dis die Sterk Nurse! sy het ‘n swart Schutzstaffel (SS) uniform aan, die doodskopbeen grynsend op haar pet. In perfekte Duits se sy “Mein Onkel, it iz now ze time to put in ze catheter! Nein?!”
En toe word ek genadiglik wakker.

This WordPress.com site is the bee's knees