Le jou eier: gene lieg nie

Nuwejaar 1959.  Die familie trek saam op Lewiesie se oupa aan moederskant se plaas. ‘n Hele paar karre staan in die koelte van ‘n paar bloekombome. Lewiesie se pa stoot die Plymouth se neus tussen hulle in.

“ Lewiesie” (dis sy ma wat praat) “Jy soengroet nou al die anties, en jy vee nie die soene af nie” Sy kyk hom stip aan, lek dan oor haar voorvinger en vee ‘n stofstreep van sy wang af.

“Jaaaa Mammie”

“En jy skud hand met al die ooms” voeg sy pa by. “ ‘n Stewige handdruk, nie so slap – visserig nie”

“Jaaaa Pappie”

Lewiesie skud blad met al wat oom is en hy soengroet die anties op ‘n streep. En hy vee g’n soen af nie.

“Darem ‘n deetlike kind, die Lewiesie” merk Ant Johanna Dawid op.

“Hy’t sy ma se mooi maniere geerf, sy pa se mense is maar nors” meen Ant Johanna Frederik.

“Hy’s nou nie eintlik ‘n oil painting nie” voeg Ant Johanna Boepie by.

“Hy’t sy pa se looks geerf. Sy ma se mense is mooi mense”  Dis Ant Johanna Fransoois aan die woord.

“Mooi maniere is meer werd as mooi looks” som Ant Johanna Dawid die situasie op. “En die het hy vir seker van sy ma se mense geerf. Sy ma se mense is oordintlike mense, goed gemanierd. Vreeslik gesteld op etiket  “

“Kyk net wat doen die klein helsimpie daar by die poediengtafel!” roep Ant Johanna Frederik ontsteld uit. “Hy skep sowaar van die souskluitjies met daai vuile pootjies van hom uit. Dink seker niemand sien hom nie!”

“Tipies! Aartjie na sy vaartjie!”

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die volgende InLinkz skakel:

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22). 

 

 

Advertisements

My superpowers

My superpower het niks te doen met transformasie na een of ander wonderfiguur met surrealistiese kragte nie. Nee wat, dis ‘n plein en doodgewone verskynsel, nl die vermoe om ‘n berg skottelgoed skadeloos te stel. Jip, ek en Vroukie het nie ‘n skottelgoedwasmasjien nie, skottelgoedwas is ons manier van bond. So het ek deur die jare ‘n meester van skottelgoedwas geword, Swart Beld Eerste Dan, kan jy maar se, of drie Michelin sterre. So maak ek:

Ek benader ‘n hoop skottelgoed met ‘n militêre strategie so oud soos die Romeinse Imperium, Divide et impera, verdeel en heers. Eers word die wynglase (Hene Vroukie, het ons gisteraand Nagmaal bedien?) en die koffiebekers eenkant gesit, (weer met ‘n uitroep van verbasing: Hene Vroukie, hier is dan meer bekers as al die mense wat ons ken tesaam!).  Dan word die graad twee besoedeling geidentifiseer, messe, vurke, lepels, teelepeltjies, koekvurkies (koekvurkies?!) klein bordjies, papbordjies, groot borde en die plethora van plestiek bakkertjies en kakkertjies wat ongemerk en ongenooid in die wasbak opeindig. Nou vir die groot kanonne, die toestelle wat ek gebruik het om vanoggend se brekfis voor te berei en allerlei ander vetterige en aangebrande potte, panne, en kastrolle wat hier vergader is. Verder is dit easy peasy. Sorg dat daar musiek op die draadloos is, lekker musiek, dooilike musiek werk nie. Op die oomblik is Eric Clapton en BB King se Ridin’ with the King koek in die hoek. O ja, darem ‘n glasie rooiwyn ook, sommer plonk, hierdie is ‘n nederige joppie en verg nie embellishment nie.

 

Dan takel ek die spulletjie met warm water, ‘n sponsie en Sunlight liquid, definitief nie ‘n goedkoop plaasvervanger nie. By die potte en panne moet ek egter meer aggresief te werk gaan  Vervang die musiek met Rodger Waters se Pros and Cons of Hitch Hiking, draai die volume effens hoër, gooi die glas weer vol, tot die meniskus rooi soos die sonsopkoms vir jou oor die glas se rand loer, en skrop freneties met staalwol en ander hulpmiddels. Gooi Vim by, Handy Andy, spuit hardnekkige aanpaksels met Zeb, beitel die heel tawwes met ‘n skroewedraaier af. In enkele gevalle van totale mislukking moet die kooktoestel  maar as verlore beskou word en afgeskryf word. Dit is egter die laaste opsie en mens kan eers twee, drie dae later bepaal of die pot of pan reddeloos verlore is of nie as die swembadsuur wat jy ten einde raad daarin gegooi het, of die aanpaksel of die erd of albei weggevreet het. Pasop egter  vir die swembadsuur, soms reageer dit hewig en volatiel met die aanpaksel, na gelang van die koolstofgehalte daarvan. Die rookwolk wat gevorm word kan ‘n amegtige hoesbui en branderige en tranende oë tot gevolg hê. (Het julle geweet ‘n Hart aluminium poaching pan kos deesdae R130, 00 by Pick’ n Pay?)

Raait. Dan afdroog. Dis nogal lekker as daar ‘n skoon en droë afdroogdoek byderhand is. Ek het egter al geleer dat daai fensie soort met die rooi tjeks soos Yassir Arafat se kopdoek nie werk nie. Hulle word slym-snotterig soos ‘n Pep Stores sakdoek en kan maklik breekskade tot gevolg hê. (Weet julle hoe duur is ‘n gewone wit bord deesdae by @ Home?) Die panne en potte en hout brood- en snyborde sit ek in die son by die agterdeur om lekker droog te word.  Terwyl ek afdroog pak en sommer weg ook, en tjop-tjop, en voor jy kan sê “Vukenmes” is die spulletjie opgeruim. As die finale coup de grace vee ek die wasbak uit, maak dit mooi droog en hier kiep-kiep daar kiep-kiep met die vadoek oor die kombuiskas.  Heel ten laaste vee ek die glas- en bordskerwe op en voila!! Aan die kant! Reg vir more se skottelgoed.

(Ek het hierdie lank gelede gepos op destydse Litnet)

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die volgende InLinkz skakel:

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22). Laasgenoemde blogpos is opdateer op 2017-09-05.

 

Waarvoor is ek bang.

Ek skrik nie vir slange, spinnekoppe en spoke nie. Maar vir ‘n lewendige vis, en spesifiek ‘n baber, is ek skytbang, met permissie gese.  Toe ek nog daar doer in Klerksdorp in Noord-wes gebly het, het ek die volgende angswekkende ervaring gehad wat my vir ewig in ‘n koue sweet laat uitslaan as ek weer daaraan dink. So ampers was ek bokveld toe. So het ek destyds oor die skrikwekkende gebeure berig:

Baberspan is net hier om die draai van die dorp waar ek bly. As dit nou die jaar lekker gereën het, is dit ‘n lushof daar onder die wilgerbome. En groot visse wat daar loop, baber, karp,geelvis. Dis voorwaar ‘n vistermansparadys. So besluit ek toe een Saterdag ‘n tydjie gelede om te gaan lyn natmaak. Ek is vroeg-vroeg by die huis weg, met al die visvanggereedskap , ‘n padkossie en ‘n ietsie vir die keel, as die sonnetjie begin steek.

 

Ek kry toe ook ‘n gawe plekkie daar teen die water. Terwyl ek my daar tuis maak vir die dag se visvang, sien ek  ‘n paddatjie wat tussen die modderige gras spring. Lewendige aas, dink ek en haak die paddatjie aan die hoek. Ek het skaars ingegooi, of ‘n vis vat die hoek. Ek kan sommer voel dis ‘n grote die.

 

Ek stoei die kant toe en daai kant toe, maar die vis steek vas, kop tussen die knieë, en dan vat hy weer die lyn en seil deur die water dat die branderskuim so spat. Dis eers so skuins voor skemer toe ek voel sy kragte verslap, en eindelik katrol ek hom in na die oewer.  Dis ‘n yslike baber, soos ek nog nooit gesien het nie. Sy snorbaarde is soos dik soos my duim en langer as my arm. Hulle hang soos slurpe om sy bek. Ek steek my hand uit om die vis uit te trek, en die volgende oomblik slaan hy sy tentakels om my lyf en pluk my nader terwyl sy bek hier voor my oopgaap soos ‘n myntonnel op nege skag. Ek spook en spartel, maar verniet, duim vir duim trek hy my nader, totdat hy my kop bietjie vir bietjie in sy bek insuig. Dis stikdonker daarbinne, en ‘n stank soos uit die donker diepte van die dood slaan soos ‘n slymerige warm moeraswalm in my gesig op. Dit ruik asof die oorskot van die dood self daar in die duisternis nes gemaak het. Ek haal my flits uit my gatsak en lig in die donkerte in.  Hier voor in die flou lig van die flits sien ek die tamaai buikholte van die vis. Sy ribbebene span soos marmerpilare in die gewelf van ‘n Gotiese katedraal. Sy vlesige ingewande hang soos stalagtiete in die Kangogrot.  Hier voor my hang sy mangels, so groot soos die klok van ‘n sendingkerk, met klepel en al. Ek gryp dit vas en dan  klink dit meteens asof die koster die klok aan die tou beet kry en dit wild en wakker begin lui Dit  dreun  en dawer dat hoor en sien vergaan. Die baber se grate vibreer op maat van die gebeier van die klok en dan klink dit asof die orrelis agter die orrel inskuif  en die stoppe een vir een ooptrek.. Gewyde hallelujamusiek styg uit die vis se ingewande op terwyl die fyner visgrate ritmies in perkussie saam vibreer. Die argitektuur van die vis se ingewandsvolume is ‘n akoestiese perfeksie waarin al die klanke in harmonie saam jubel.

 

Die onverwagse irritasie op sy mangels veroorsaak skielik ‘n hewige niesbui en slungels slym en snot trek soos papgekookte macaroni by my verby terwyl een weergalmende niessametrekking na die ander deur die baber se liggaam ruk. Soos Jona van her  beland ek op my rug op die oewer van die kuil. Ek sukkel orent, net betyds om te sien  hoe daai padda wat ek as aas gebruik het, op ‘n amegtige niesgolf deur die lug aangevlieg kom. Hy gryp vas aan die een horing van my Bloubul hoedjie en swaai soos ‘n paaldanseres  al in die rondte voordat hy op die gras hier voor my voete val. Met ‘n paar mankerige spronge verdwyn hy in die gras. Die baber klap met sy stert op die water en sink dan in die dieptes weg. Ek kyk om my rond. Daar is geen ander siel te sien nie, niemand om hierdie ongelooflike verhaal van die groot vis wat weggekom het te staaf nie.

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die volgende InLinkz skakel:

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22). Laasgenoemde blogpos is opdateer op 2017-09-05.

 

 

Wat sal ek saamvat?

 

Die donker branders breek donderend oor Rambo Rabie se lyf waar hy half versuip op die strand le. “Skipbreukeling!”  dring die onthutsende besef tot hom deur terwyl hy sy gekastyde liggaam moeisaam orent trek.  Hy voel soos Antonius van Java wat in 1652 op die Drommedaris gekielhaal is omdat hy vir Maria van Riebeeck gese het “Fraaie dame, wat een mooie kont heeft je!”

Rambo Rabie tuur oor die deinende waters, sy oe soek vergeefs na bruikbare wrakstukke. Niks! Alles meegesleur deur die verraderlike seestrome verby die eiland waarop hy hom nou bevind.Voels so groot soos Krismiskalkoene krys spottend vanuit die hoe palmbome. As hy net iets gehad het om hulle mee te skiet dan was hy verseker van voedsel totdat hy van die eiland af gered  word.

Met sy hand oor sy oe om die flitsskerp sonlig af te keer wend hy weer sy blik oor die woelende waters. Dan sien hy iets wat stadig aangespoel kom! O, wou dat dit iets bruikbaars is! is sy diepe versugting. Uiteindelik lig die laaste brander die voorwerp hoog die lug in en spu dit op die sand uit. Rambo storm nader. Wat!  Dis ‘n bloemin bloemer!  En ‘n grote ook! Seker daai bus van ‘n antie in kajuit 7 C s’n.  Teleurgesteld draai Rambo om. “Dan vrek ek maar hier van die honger” mor hy.

“Kweaaakoel!! Kweaaakoel!” krakeel die kalkoengevogeltes in die palmbome. En net daar kry Rambo ‘n plan, ‘n goeie plan, ‘n uitstekende plan! Hy storm op die bloemer af en ryg die broekrek versigtig uit. Dan breek hy ‘n mikstok van ‘n struik af en maak ‘n kettie!  “Kadoef!!” skiet hy een van die kalkoengevogeltes. Gelukkig het hy nog sy laaiter in sy sak en voor jy kan se “Ons gaan nou braai!” braai daai voel dat die sop spat.  Maar daar waar Rambo voor die vuur sit en braai piets die Suidsee-son hom ongenadiglik. Rambo kry weer ‘n plan. Hy skeur repe van ‘n palmblaar af en vleg die vesels saam in ‘n dun toutjie. Die ryg hy deur die materiaal van die bloomer en een, twee drie het hy ‘n hoed-jas-gedoente wat tot laag oor sy skouers hang. “Dis nou bloemin gelukkig” dink hy terwyl  hy die kalkoenerige sous met die rugkant van sy hand van sy mond afvee. “Bloemin gelukkig!”

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die volgende InLinkz skakel:

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22). Laasgenoemde blogpos is opdateer op 2017-09-05.

 

Oom Jan Taks, my hero

Jis Oom Jan Taks, Oom is nou wragtag ‘n baie gawe oom. Verlede jaar hierie tyd verbly Oom my hart met ‘n gul terugbetaling van my taksgeldjies, en vanjaar oortref Oom daardie hohe standaard wat Oom gestel het! En dit terwyl Oom so uitgekryt word as ‘n oom wat ons arme belastingbetalers kaalgat uittrek. Nee kyk, ‘n profeet word nie in sy eie land geeer nie, veral nie hierie mooie land wat so besmet is met Zuma en Zupta en kroeks nie. Dankie Oom Jan Taks.Oom is my hero Oom! Ons moes juis in die week ons faktap TV vervang, en die rekening vir die nuwe een le nog virgo intacta hier op die dreskas. Nou kan ek Vidi Vox van my nek af kry. Weet ook nie vir wat neul hulle ook so oor geld nie–‘n groot gedeelte daarvan gaan tog na Oom se koffers toe. Koebaai Oom, hef ‘n naais day! O ja, en se tog groete vir die antie!

Ses weke later

Dit was gister nou net mooi ses weke na Die Operasie. Ek voel baie beter, amper 100%. Die wond het ook mooi genees, geen vrees meer dat ‘n stuk derm dalk  kan uitpeul as ek vinnig buk of buig nie. Maar jissie, dis vir jou ‘n lang snit! Hier van die naeltjie af ondertoe tot daar op die randjie van die Spergebiet. Nog ‘n entjie verder en ek kon die uroloog sif soe vir verlies aan , aan… ag, wat is daai ding tog nou weer? En g’n steke, sommer so toegeplak met iets wat soos Sellotape lyk. Die inkontinensie lol nog, dit het darem verbeter van geen retensie geen beheer na min retensie min beheer. Ek hoop dis sommer gou-gou volle retensie volle beheer.

 

Uit en tuis

Die Groot Operasie is verby en na ‘n verblyf van ‘n paar dae in die hospitaal is ek vanaf Woensdag weer tuis. Aanvanklik met allerhande pyne en ongemak wat my beweeglikheid erg aan bande le, maar sedert gister heelwat gemakliker. Ek moet darem se Vroukie se ondersteuning en hulp en TLC is net die ding wat my weer op voete sal help. Ek is nog gekateter tot volgende Maandag wanneer ek weer die uroloog besoek. Hy sal dan ook die PSA toets en as  die telling nul is, is ek ok. Indien nie het daar kanker agtergebly. Maar ek is vol hoop dat alles verwyder is.

 

This WordPress.com site is the bee's knees