Jan Taks se enjin nou morsdood

Jinne Oom Jan Taks, daar staan dit in Vrydag se Burger op die voorblad “Jan Taks se enjin nou morsdood”. Ek hoop van harte Oom het ‘n baie goeie mediese fonds, want ons belastingbetalers gaan baie gatvol wees om Oom se enjin te jump start, ek ook, al het Oom my die afgelope jaar of drie met genade en goedgunstigheid bejeen. Nee kyk, Oom wil mos vir Oomselwers met domkoppe omring, kyk nou net daai antie wat op TV gepraat het. Sy is wragtag nie die skerpste potlood in die pencil case nie, om die waarheid te se ek dink haar punt het afgebreek. Ek wonder wat pay daai antie per maand. En dan het sy nog French benefits ook, soos hulle se. Ek glo dis van pure stress en benoudigheid dat Oom se enjin nou morsdood is. Nee wat, Oom moet hulle almal onner hulle vet gatte skop en mense aanstel wat die jop wil doen, en kan doen. Maar intussen spreek ek my diepe simpatie uit met Oom se toestand, en ek koester ‘n innige hoop vir spoedige herstel. Is die Antie darem ok? Se vir haar ek stuur groete

Advertisements

As ek moet gaan

En as ek eendag moet gaan
hiervandaan weg moet gaan
o moenie huil nie,
o moenie treur nie
My soetkys is volgeprop 
met happy memories
En ek is op die high way
sterre toe.

Oom Jan Taks is ‘n gawe oom.

Jissie oom Jan Taks, ek het in die verlede al gekonstateer dat Oom darem ‘n baie gawe oom is. Al wat belastigbetaler is in sonnige Suid-Afrika murmereer dat Oom hulle kaalgat uittrek. Nie ek nie. Nee, Oom sien my sedert ek my emeritaat aanvaar het met groot genade aan. So ook hierdie jaar. Nou nie so mildelik dat ek op ‘n sea cruise kan gaan nie, maar darem tog so ruimskoots dat my hart properlies verbly is. Ja nee, nou kan ek weer ‘n dunnerige lamstjoppie op die kole gooi en die kar so half-vol petrol maak. Baie beter as ‘n skop onner die gat! Nee kyk, Oom is my gunsteling oom in gans die rang der staten rij. Dankie my oom. Laat dit goed gaan met Oom, en se tog groete vir die antie.

Gegroet Towerinne

Lewies sit voor die rekenaar en krap sy kop dat die splinters waai. Hy het met ligte kommer gelees van die voorgenome safari wat die veertien towerinne gaan onderneem. Sy kommer spruit uit die moontlikheid dat hulle,  ontketen van maritale toesig , hul inhibisies sal afskil soos wat hulle voor die stoof in die kombuis, gevoorskoot en kaalvoet, ‘n ui vir die pot sal skil.  Aan watter onaardse aardse genietinge  sal hulle hulself in maagdelike onskuld blootstel, veral omdat daar kort-kort melding gemaak word van die feit dat ene Frangelico die reis sal meemaak.  En die feit dat die pad met pot holes, ja pot ne, besaai is. (“Eina bliksem!” uiter Lewies toe ‘n splinter onder sy nael insteek).

Nee, besluit Lewies, hy sal uit die diepste van sy binneste binneste good vibes ophark en dit kuber-mail na daai cloud waar good vibes kollektief versamel en by wyse van spreke guardian angel speel vir die betowerende towerinne. Dus groet hy hulle met die woorde van die Japanse keiser toe hy in antieke tye sy samurai soldate afgesien het op hul plundertogte:

Hashimoto yakamura samurai san!

(Dis amper soos die All Blacks se Haka of ons eie toi-toi.)

 

 

Stormwaarskuwing

Vanoggend so skuins voor 7:00. RSG.

Lewies: “Vroukie, wat praat die vrou so van strontstorms?”

“Sonstorms, Lewies, sonstorms.”

“O, ek sien”

Na ‘n oomblik.

“Vroukie, sit die dradeloos bietjie harder asseblief”

Kerriesnor

Donderdagaand is my beurt om kos te maak. Na beskamende floppe kan ek nou al ‘n baie gangbare kerrie saamslaan, Kaapse kerrie, lekker mild en geurig met speserye soos steranys en borrie en kardamompeule (gekap en die pitte verwyder) en nog ander. Nie daai Durbankerrie se flaming exhaust nie.  Nadat ons nou lekker geeet het gaan sit ons voor die TV. Ek is in beheer van die remout en hop skiep en jump deur die kanale op soek na iets wat kykbaar is.

“Vroukie” se ek.

“Ja Lewies, wassit” se sy.

“Gee my ‘n lekker oopbeksoen”

“Vir wat? ” wil sy onthuts weet.

“Man hier is so ‘n kerriesoussmakie op my snor…”

“Jy weet Lewies, partykeer is jy ok lekker bedonnerd in jou kop!” Net so se sy, in hoofletters en vetdruk. Dan gryp sy die remout en skakel in op kanaal 144, waar ‘n kaalkopman se “En nou sit ek my koek in my pannetjie”

 

 

 

Jy lyster nie as ek praat nie!

Nou se my genote in die eg vir my dat ek nie luister as sy praat nie, en as ek protesteer se sy “Maar dan hoor jy nie!” met ligte maar tog waarneembare klem op die “hoor”. Maar as ek nou in die lewwetrie is wag sy net totdat ek die ketting trek dan praat sy daar van onder die kombuis uit. Nie eens Superman sou kon hoor wat sy se nie, al sou hy daai super power ore van hom spits soos ‘n Foksterrier wat die koerantman hoor aankom.

Vanoggend is daar nou weer so ‘n insident. Sit ek ewe rustig voor die rekenaar en bedink om my memories te boekstaaf.  Ek sit hier en pla geen siel op Moeder Aarde nie, nie een van die 7 biljoen skepsels wat die aarde bevolk nie. Se sy (weer uit die kombuis uit ) (maar ek is nie die keer in die lewwetrie nie) “Baconsy ertappels” “Jinne, dit klink lekker” raak ek skoon waterbek. “Gaan jy vir brekfis maak?”

“Jy lyster nie as ek praat nie” met ‘n ligte maar tog waarneembare geirriteerde beklemtoning op die “lyster”. Net so se sy.

“Haah? “ vra ek.

“Ek se jy lyster nie as ek praat nie!” Die vlak van irritasie nou in volle blom.

“Nou wat se jy dan?”

“Ek se ek lees in die Hermanus Times ‘Vacancy at Tipples!” (Tipples is ‘n gewilde restaurant in ons dorp)

“O”, se ek afgehaal “so dan gaan jy nie baconcy ertappels maak vir brekfis nie?”

This WordPress.com site is the bee's knees