Uit en tuis

Die Groot Operasie is verby en na ‘n verblyf van ‘n paar dae in die hospitaal is ek vanaf Woensdag weer tuis. Aanvanklik met allerhande pyne en ongemak wat my beweeglikheid erg aan bande le, maar sedert gister heelwat gemakliker. Ek moet darem se Vroukie se ondersteuning en hulp en TLC is net die ding wat my weer op voete sal help. Ek is nog gekateter tot volgende Maandag wanneer ek weer die uroloog besoek. Hy sal dan ook die PSA toets en as  die telling nul is, is ek ok. Indien nie het daar kanker agtergebly. Maar ek is vol hoop dat alles verwyder is.

 

D-day

Aanstons klok ek in by Hermanus Mediclinc vir die prostatektomie, en more oggend vroeg is ek onder die mes. Geen opwindende vooruitsig nie, maar aan die ander kant voel ek dat die ding nou agter die rug kom, Dit bly so ‘n knaende kwelling hier in my agterkop. As alles goed gaan behoort ek weer teen Maandag ontslaan te word. Daarna le ‘n hersteltydperk van ses tot agt weke voor. So met Vroukie aan my sy, ‘n vuurtjie in die kaggelstofie, die twee werfbrakke by my voete en ‘n stapeltjie boeke byderhand behoort dit ook gou verby te wees.

So het dit begin

 

Toe ek haar vra
Toe se sy ja
“Maar vra vir ma”
Ek vra
vir ma
en ma se ja
“Maar vra vir pa”
Ek vra
vir pa
pa se uhm en pa se aa
maar dan, hoera
se pa ook ja!

En vandag, 44 jaar gelede, is ek en Lettie in die heilige eg verbind, daar in die NG Kerk Kroonheuwel in Kroonstad, onder leiding van ‘n predikant wat bekendheid verwerf het toe hy ‘n bandiet wat sy kar wou steel, op heterdaad betrap het en die man se kakebeen met ‘n goedgemikte regterswaaihou afgeslaan het. Soos AG Visser se “So lank van draad op die preekstoel maar so kort van draad daaronder”. Maar dit het niks met die storie te doen nie. Ek kan vandag nog onthou hoe ‘n vlietende maar diepe paniek my beetpak toe ek die kerk vanuit die konsistorie binnekom om my bruid in te wag waar  sy aanstons in die lang gang sou afgestap kom. Toe ek die deur oopstoot, trek my keel bottoe toe ek die skare mense voor my sien sit, en dit moet die keeltoetrekkery wees wat my oe se asse infinitesimaal swaai, sodat alles wat ek hier voor my sien skielik wasig en uit fokus is. Van daai menigte bruilofsgaste kan ek nie een herken nie, en dis toe dat die paniek my beetpak. Is ek by die regte troue? Se nou die bruid wat binne oomblikke hier na my toe aangestap sal kom is nie my bruid nie?  En wat van die huweliksnag in die Toristo Hotel se honeymoon suite? Maar toe trek die orrel los en ek skrik uit my amperse beswyming. En daar kom sy! Die mooiste bruid!  En sy glimlag en ek weet, saam sal ons die lewenspad stap, hand aan hand. En vandag is sy nog net so mooi, en ons tred nog net so vas.

Om die onopfokbare op te fok

Ons het al almal lekker gelag oor die Nederlandse advertensie vir “Opfokmeel” wat ‘n tydjie gelde die rondte gedoen het op FB en elders. Dit blyk toe heel onskuldig groeimeel te wees, in die geval vir hoenders. Nou kyk, ek is oortuig ek is nie Ouma Meelbol gevoer kindertyd nie, maar wel opfokmeel. Erens in een van haar gediggies vertel Lidi de Waal van hoe om die “onopfokbare op te fok” Dis ek daai. Ek het die vermoe om die onopfokbare heeltemal propperlies op te fok, en dit alles in ‘n poging to fix what ain’t broken. Desjare dag ek ek kan mos baie geld spaar as ek nou selwers my kar diens. Na ‘n helse gesukkel om die vonkproppe eers uit te draai en dan weer in te draai spring die Opeltjie soos ‘n broncobul op ‘n landbouskou. Vanoggend vind ek uit dat mens liefs nie die rubberdekseltjie op ‘n besproeiingsspuitkop, of te wel ‘n irrigation nozzle, moet afhaal nie. Mens kry hom nie terug nie. Nie eens met ‘n hamer nie. Die water borrel nou daar uit asof Moses self hom met ‘n stok geslaat het. Skoenmaker hou jou by jou lees, lui die gesegde, of soos my ma my kleintyd tereggewys het “Jy vat nou nie weer aan iets nie!”

Dis ‘n nagmerrie…

Ek wens die prostaatoperasie is al verby. Dit ry my bloots. My senuwees is moer toe, poerdes des merdes. Ek kry die allerverskriklikste nagmerries. Laasnag droom ek ek sweef in die lug, doer bo. Mense seil op sulke wasige pienk wolkies verby. Party plienk aan sulke lieragtige musiekinstrumente, Dan word die wind sterker, draai suid –oos, en van die wolkeridders sweef nader na my toe. Soos hulle nader kom word die musiek duideliker, ‘n vaag bekende deuntjie word dralend aangedra, word al hoe sterker. Dan kom ‘n wolkie verby met twee bekendes, dis hulle wat die deuntjie sing—dis nou hard en duidelik. Dis Karen Zoid en Francois van Coke! Ek hoor die lirieke “Geen retensie, geen beheer!” Dan neem die wind toe in tempo, word ‘n ware swart suidooster, ‘n dreigende donker wolk verskyn uit die niet, dis net bliksems waar jy kyk. ‘n Gestalte neem vorm aan in die wolk, dis die Sterk Nurse! sy het ‘n swart Schutzstaffel (SS) uniform aan, die doodskopbeen grynsend op haar pet. In perfekte Duits se sy “Mein Onkel, it iz now ze time to put in ze catheter! Nein?!”
En toe word ek genadiglik wakker.

Om die Rubicon oor te steek

Baie dankie aan almal wat my moed inpraat en raad gee in my stryd teen die gogga in die prostaat. In my gedagtes sweef al daai goeie wense, gebede en “ek dink aan jou ” na ‘n kollektiewe i-cloud daar erens vanwaar dit my krag en genade bied om hierie ding te verwerk.

Ek was vandag weer by die uroloog om ‘n paar onsekerhede uit te klaar. Ek het eers by Dr Google gaan kers opsteek maar sommer die heel eerste bladsy wat ek daar lees was so ontstellend en negatief dat ek die rekenaar afgeskakel het. Dalk sou ek verder wel nuttige inligting kon opspoor, maar die site waar ek was het my gemoed negatief besoedel.

Daar is drie opsies om die kanker te behandel–radikale verwydering van die prostaat, radioterapie (bestraling) of bragi terapie, ook ‘n vorm van bestraling waar radio-aktiewe saadjies in die prostaat ingeplant word. Nadat ek lank daaroor nagedink het het ek tot die besluit gekom om die die prostaat met wortel en tak te laat verwyder, dis immers die setel van die kwaad. Natuurlik is daar slegte newe effekte, maar ek glo dat ek dit te bowe sal kom.

11 Mei klok ek in by Mediclinic, die derde keer die jaar. Annus horribilis inderdaad.

To pee or not to pee

“Het Oom al gepie Oom?” Die mooi klein nursie loer by die gordyn verby

”Nee nog nie” prewel ek deur ’n post narkose waas.

“Dokter se oom kan nie huis toe gaan voor oom nie gepie het nie”

“Ek weet, maar daar’s niks”

“Oom moet meer water drink” en sy bring nog ‘n beker. 500 ml Die blaas inhoud is 400ml, en ek het al ‘n beker of twee in.

“Het jy al gepie?” Die keer is dit die ander nurse, die sterk een.

“Jy moet pie, anders sit ons ‘n kateter in. “ Sy se “kateter” dat dit klink na ‘n Middel Eeuse martel instrument. Dit lyk of sy uitsien na die taak.

“Het jy al gepie? “ Hierdie keer is dit die saalsuster. “Wees rustig. Sit sommer op die pot en maak die kraan oop.”

“Die warmwater kraan Oom “kom die raad van die mooi klein nursie wat hier oor die suster se skouer loer.

“Nee, die koue waterkraan” Dis die sterk een wat nou ook by die groep aansluit.

“Maak sommer altwee die krane oop” kom die raad van die vrou wat die vloere vee.

“Sukkel jy om te pie?”vra een van my mede-pasiente se besoekers.”My ou man pie altyd na sy derde koppie tee in die oggend.”

“Haai nee!”  My man pie weer eerste ding in die oggend. Dis gesond, jy weet. Nugter pie.”  val ‘n ander besoeker in.

Al die welmenende raad ten spyt bly die pie weg. Die drukking bou op na etlike 500ml bekers water. Later darem so drup-drup.

“Hoeveel pie is pie? “ vra ek die suster.

Die sterk een staan nader.  “Ek dink ons moet ‘n kateter  insit” se sy dreigend en knak haar kneukels

Net daar voel ek ‘n dringende behoefte. “Verskoon my” se ek , “ek moet gaan pie”.

Bogenoemde na aanleiding van ‘n blaas en prostaatondersoek wat ek gister moes ondergaan.

 

 

This WordPress.com site is the bee's knees